جمعه, 29 آبان , 1405
1:48 ب.ظ
بیانات آیت الله دژکام در خطبه های نماز جمعه ۲۹ آبان ماه ۱۴۰۵
به گزارش روابط عمومی نهاد نماینده ولی فقیه در استان فارس و امام جمعه شیراز، نماز جمعه ۲۹ آبان ماه ۱۴۰۵ سومین حرم اهل بیت (ع) در ایران اسلامی به امامت حضرت آیت الله دژکام و با حضور اقشار مختلف مردم شریف شیراز برگزار گردید.
متن کامل خطبههای نماز جمعه شیراز را در ادامه میخوانید:
بسماللهالرحمنالرحیم
خودم و همه شما برادران و خواهران ایمانی را به تقوا، پرهیزکاری و خداترسی توصیه میکنم.
اما بعد؛ و من خطبه مولانا الإمام أمیرالمؤمنین علیه أفضل صلوات المصلین أنه قال: « لَا یَرْضَوْنَ مِنْ أَعْمَالِهِمُ الْقَلِیلَ وَ لَا یَسْتَکْثِرُونَ الْکَثِیرَ فَهُمْ لِأَنْفُسِهِمْ مُتَّهِمُونَ وَ مِنْ أَعْمَالِهِمْ مُشْفِقُونَ إِذَا زُکِّیَ أَحَدٌ مِنْهُمْ خَافَ مِمَّا یُقَالُ لَهُ فَیَقُولُ أَنَا أعْلَمُ بِنَفْسِی مِنْ غَیْرِی وَ رَبِّی أَعْلَمُ بِی مِنِّی بِنَفْسِی اللَّهُمَّ لَا تُؤَاخِذْنِی بِمَا یَقُولُونَ وَ اجْعَلْنِی أَفْضَلَ مِمَّا یَظُنُّونَ وَ اغْفِرْ لِی مَا لَا یَعْلَمُونَ».
درباره ویژگیهای انسانهای باتقوا در خطبه ۱۹۳ نهجالبلاغه حضرت علی (ع) خدمت شما صحبت میکردم؛ از جمله ویژگیهای انسانهای باتقوا که امیرالمؤمنین در این خطبه در موردش صحبت فرموده، این است که میفرماید کاری را که انسانهای باتقوا انجام میدهند، به کمِ آن راضی نیستند؛ کار خوب انجام میدهند و به کم انجام دادن آن راضی نیستند، یعنی همیشه دوست دارند بهترین کارها را در بزرگترین ابعاد انجام داده باشند. شاید یکی از رازهای اینکه معمولاً صحبت میشود که مثلاً بزرگترین آش کشور را فلان هیئت پخته است و این لفظ «بزرگترین» زیاد به کار برده میشود، همین باشد؛ و بنده عرض میکنم اینگونه نگوییم که جمله بعدی امیرالمؤمنین این را تعدیل میکند. از این جهت که ما دوست داریم بهترین و بیشترین خیر را انجام داده باشیم، موضوع ارزشمندی است. انسان باتقوا از نظر روحیات اینگونه است که دلش میخواهد بزرگترینها و بهترینهای کار خیر را انجام دهد. به ما هم از قدیم گفتهاند که «همت بلند دار که مردان روزگار / از همت بلند به جایی رسیدهاند».
این بسیار ویژگی خوبی است، اما عبارت بعدی این قضیه را به نحوی تکمیل میکند. جمله بعدی را که معنا کنیم، جمله اول را بهتر میفهمیم؛ حضرت علی(ع) میفرماید «وَ لَا یَسْتَکْثِرُونَ الْکَثِیرَ»؛ کار خوب خیلی انجام داده است، ولی زیاد نمیشمارد و میگوید قابلی نداشت، انشاءالله که خدا قبول کند. این تعبیرها مگر در فرهنگ ما نیست؟ امیدوارم خدا بپذیرد و این تعبیرها به ما میگوید همتت بلند باشد و کار بزرگ هم انجام بده، ولی وقت انجام دادن، انسان به خودش مغرور نشود و بگوید اگر خدا قبول کند.
بنده در مراسم افتتاح یک پروژه بزرگ بودم که در نوع خودش واقعاً پروژه بزرگی بود و عدهای از علما و بزرگان حضور داشتند. کسی که از جیب خود خرج کرده بود تا این کار انجام شود، برای افتتاح آمده بود و همه میخواستند بابت کار خیرش به او تبریک بگویند، و این خَیر چشمانش گریان شد و گفت تلاش کردیم، انشاءالله که خدا بپذیرد.
میگویند جناب سلمان فارسی گفت اگر از پل صراط رد شدیم، این کارها ارزش دارد؛ و این نگاه انسان باتقواست که در عمل و اقدام قوی است و کار مهم و بزرگ انجام میدهد، اما وقتی میخواهد بشمارد، در ضمن اعمال خود میگوید نمیدانم قبول است یا خیر و زیاد روی آن حساب نمیکند.
این دو جمله در کنار هم یک حالت بیم و امیدی ایجاد میکند که هم به کارهایی که انجام میدهیم امیدوار باشیم و هم یک نوع خوف داشته باشیم که نکند ایراد داشته باشد و قبول نشود؛ این ویژگی انسان باتقواست.
بعد میفرماید «فَهُمْ لِأَنْفُسِهِمْ مُتَّهِمُونَ». حالا که انسان باتقوا اینگونه فکر میکند، همیشه یک نوع نگاه انتقادی را متوجه خود میکند که شاید یک گوشه کارش ایراد داشته باشد؛ «فَهُمْ لِأَنْفُسِهِمْ مُتَّهِمُونَ وَ مِنْ أَعْمَالِهِمْ مُشْفِقُونَ»؛ نگران هستند که تلاش کردهاند، ولی شاید ایرادی داشته باشد که به شرف قبول نرسد.
در صف نماز جماعت برای همه زندگی خواستند به ما یاد دهند؛ وقتی نماز جماعت تمام میشود، معمولاً مؤمنین مصافحه میکنند ـ که البته مصافحه از اعمال تعقیبات نماز نیست، اما مستحب است و ثواب دارد ـ مؤمنین مصافحه کرده و میگویند «خدا قبول کند، تقبّل الله اعمالکم»؛ و این یعنی شاید گیری دارد و از خدا میخواهیم قبول کند و بپذیرد.
بقیه کارهایمان نظیر همین است و از صف نماز یاد میگیریم که وقتی به نوعی منشأ خدمت، مدیریت و مسئولیتی میشویم، نظیر همین فکر را بکنیم که شاید کار ما ایرادی داشته باشد و از خدا بخواهیم بپذیرد.
بنده این چند جمله نهجالبلاغه را که خواندم، امروز در ذهنم رسید که در جامعه اسلامی و ایران عزیزمان، یک پرسشی را مقابل خود مطرح کنیم که ببینیم واقعاً در مسائل سیاسی هم سیاستمداران ما چنین اخلاقی دارند؟ ما نمیخواهیم بگوییم فردی مقدس است یا خیر، بلکه میخواهیم بگوییم این کشور با این نوع تفکر اخلاقی میخواهد اداره شود و حضرت علی (ع) این مطلب را فرموده، نه بنده؛ و حالا این نوع تفکر جا دارد که جریانهای مختلف سیاسی ما بگویند آیا اینگونه کار میکنند؟
همینطوری که عزیزان و جریانهای مختلف سیاسی ما به نوعی از همه مطالبه دارند که در راستای نظر آنها همراهی کنند، ما هم گاهی میتوانیم مطالبهای از آنها داشته باشیم که آیا شما خطی را که امیرالمؤمنین علی (ع) کشیده است، دنبال میکنید؟ توقع حمایت و همراهی دارید، اما خودتان چقدر پیرو دستورات حضرت علی (ع) هستید؟
واقعیت این است که شاید وقتی به ذهن خود مراجعه کنید، میبینید وقتی دولتی جای دولت دیگری میآید، معمولاً نسبت به کار دولت قبلی چطور داوری میکند؟ دولت قبل تلاش کرده و جریان دیگری به جای او میآید؛ معمولاً میگوییم دولت قبل کاری نکرده و فضای رسانهای ما اینگونه پر میشود که آنها کاری نکردهاند و ما کار میکنیم! اما انصاف چیست؟ انصاف این است که باید بگوییم دولت قبل کار خوب کرده و هدفش ارزشمند بوده است و ما نیز آن را ادامه میدهیم و بهترش را انجام میدهیم؛ و هر دو روز قیامت در پیشگاه خدا هستیم و آنجا معلوم میشود از چه کسی میپذیرند، همانطور که حافظ فرمود «صالح و طالح متاع خویش نمودند / تا که قبول افتد و که در نظر آید».
به نظر بنده میرسد فضای سیاسی کشور از این جهت باید رشد کند؛ نمیخواهیم خدای نکرده نسبت به هیچ عزیزی جسارت کنیم، اما اینکه در رسانه و فضای تبلیغاتی میبینیم، به نظر میرسد باید در این جهت رشد کنیم. مگر نمیگوییم ما جامعه مهدوی و منتظر امام زمان (عج) هستیم و حضرت علی (ع) فرموده انسانهای باتقوا اینگونه هستند؛ پس باید به این سمت برویم که زمینه ساز ظهور شویم. البته کم ندیدهایم سیاستمداران و مدیرانی را که منصفانه به کار دیگران نگاه میکردند و احترام میگذاشتند؛ نمیگوییم وجود ندارد و جامعه ما متدین است، اما این نگاه باید تقویت شود.
بد است مثل بچهها در کوچه و خیابان و در وسط بازی جرزنی کنیم و این جریان و آن جریان اینگونه رفتار کنند؛ زشت است. مرحوم آیتالله مشکینی گاهی خطاب به مثل منِ طلبه میفرمودند «بچههای ۶۰ سالهایم» و رفتارمان کودکانه است و خودمان را باید درست کنیم. ما بایستی سعی کنیم از این حالت بچگی و رفتارهای کودکانه خارج شویم و بزرگمنشانه یکدیگر را ببینیم و احترام بگذاریم. این مواردی است که در بیانات امیرالمؤمنین علی (ع) در این خطبه مشاهده میکنیم.
در ادامه میفرماید «إِذَا زُکِّیَ أَحَدُ مِنْهُمْ»، اگر از یک نفر تعریف کنند ـ مثلاً آفرین به فلانی که خوب کار کرده است ـ میفرماید این شخص به جای اینکه بخواهد از خود راضی شود، سرش را پایین میاندازد که نکند خیال کرده باشند کار من خوب است، اما خدا قبول نکند: «خَافَ مِمَّا یُقَالُ».
بعد انسان باتقوا عرض میکند خدایا، من خودم از دل خودم بهتر از بقیه خبر دارم؛ اگر گوشه دل انسان، خدای نکرده، نیت ریایی باشد، کار را خراب کرده است. بعد عرض میکند تو بهتر از من، مرا میشناسی و خدا بنده را میشناسد؛ و اگر ذرهای خردهشیشه داشته باشد، ممکن است خود فرد متوجه نباشد، اما خدا میداند گیر دارد؛ «خدایا، تو بهتر میدانی من چگونه هستم».
«اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِی مَا لَا یَعْلَمُونَ»؛ خدایا، مرا از آنچه مردم در مورد من فکر میکنند، بهتر قرار بده که هر چه بقیه در مورد من گفتند، باز هم بهتر باشم؛ و اینگونه دعا میکنند. خطاهایی کردهایم که هیچکس نمیداند و خدا میداند؛ خدایا خطای ما را ببخش.
این نوع نگاه انسان باتقوا به رفتارهای سیاسی، اجتماعی و فردی باعث میشود که جامعه یک حس خوب پیدا کند؛ به جای اینکه نیروهای مختلف اجتماعی با همدیگر اصطکاک و مزاحمت پیدا کنند، انسجام پیدا میکنند، و انسجام اجتماعی موضوعی است که رهبر عزیز انقلاب فرمودهاند به آن خیلی توجه داشته باشید. انسجام اجتماعی باید پیوست تکتک کارهایی باشد که انجام میدهید و همه با هم باشند.
امروزه تلاشهایی برای حفظ وحدت و انسجام اجتماعی میشود و ممکن است عدهای این تلاشها را زیر سؤال ببرند که خودشان باید پاسخگو باشند؛ اما به نظر میرسد این تلاشها یعنی اطاعت از امر ولیّ امر؛ و همه با هم باید منسجم و ید واحده باشیم، همانطور که پیامبر گرامی اسلام فرمود همه ید واحده باشیم؛ همه باید یک مشت باشند در دهان استکبار، کفر، آمریکا و ترامپ و چنان مشت محکمی بکوبند که از زمین بلند نشوند.
در این خطبهی دوم، مباحث متعددی را دوست دارم خدمت شما مطرح کنم؛ اما همهی این مباحث حول یک محور است و آن «هفتهی بسیج مستضعفان» است که به حمدالله، پیش از خطبهها هم از بیانات فرمانده محترم سپاه فجر استان که در این زمینه کوشا هستند و هم از فیوضات عزیزان نوجوان و جوان بسیجی بهرهمند شدیم؛ و انشاءالله که این خیر و برکت بیش از پیش تداوم داشته باشد.
پنجم آذر ۱۳۵۸، یعنی هنوز یک سال از پیروزی انقلابمان نگذشته بود که امام راحل، بنیانگذار نظام مقدس جمهوری اسلامی، فرمان تشکیل بسیج را دادند؛ و باید بگوییم در تمام این سالها، بسیج در کنار نظام و به عنوان نیروی محوری نظام رشد کرده، بالیده است و خدمت ارائه کرده است. بعد از این هم، الحمدلله با همان نشاطی که بیش از ۲۶۰ شب ایستادگی را هر شب در خیابان مشاهده میکنید ـ و همهی اینها به فرمودهی قائد شهید، بسیج است ـ این ملت ایستادگی میکند و بسیجی است.
این حرکت عظیم و بزرگ از جهات مختلفی قابل تحلیل، بررسی و گاهی بازنگری در نوع کارهایی که انجام شده است، میباشد؛ و عزیزان ما هم در بسیج، به حمدالله، در تمام این جهات به خوبی فعال هستند.
بنده دلم میخواهد نکتهای مطرح کنم که شاید به این عنوان، بسیج مورد مداقه قرار نگرفته باشد؛ و آن این است که بسیج یک «شیوه حکمرانی جدید» در دنیا است که همه را هم گیج و سردرگم کرده است؛ یعنی همه وقتی به بسیج میرسند، نمیدانند باید چه کار کنند. ما در جنگ ۸ سالهی خود، وقتی که ارتش رسمی در مقابل ارتش رسمی قرار میگرفت، دشمن میگفت «من استاد این میدان هستم»؛ اما وقتی بسیج میآمد، دشمن میگفت «با اینها چه کار کنیم؟» معادلات جنگی دشمن را به هم میزد و واقعاً سردرگم و گیج بودند و دشمنان ما در مقابل عظمت بسیج گیج شدند. این شیوه جدید حکمرانی نظامی بود و ما دیدیم که مثلاً وقتی یک نظامی ویژه به تعریف دنیا میخواست وسط صحنه جنگ برود، یک تیپ رسمی داشت (از لباس تا پوتین و سایر ملزومات نظامی)؛ اما بچههای ما در خط مقدم، از این سنگر تا سنگر بعدی کفش به پا نداشتند! شهید علیاکبر رحمانیان وقتی شهید شد، کفش به پا نداشت؛ اما فاتح، میداندار و مرد بود و همه قدرتهای دنیا را به سخره گرفت و عظمت جوان بسیجی مسلمان ایرانی را به رخ همه آنها کشید.
این حرکت عظیم، به این شکل میخواهیم بگوییم نحوه جدید حکمرانی است؛ یعنی در دانشگاههای بزرگ همه دنیا، هر چه در رابطه با مسئله حکومت و اداره کشور نوشته شده است، باید زیر سؤال برود و بازنگری کنند.
در جنگ اخیر ۴۰ روزه ـ که البته هنوز ادامه دارد ـ شما مشاهده کردید میگویند ایرانیها با یک پهپاد چند هزار دلاری، یک پایگاه چند میلیون دلاری آمریکا را از کار میاندازند؛ یعنی شیوه حکمرانی را عوض کرده است و شکل کار، بسیجی است. و شاید بگویند کار سپاه بوده است؛ سپاه همان بسیج است و نوع حکمرانی بسیجی که به میدان آمده، در عرصه نظامی خودش را چنان نشان داده است که امروز قدرتهای بزرگ دنیا در مقابل عظمت نیروهای بسیجی ما سر تعظیم فرود میآورند، احترام میگذارند و این سبک کار را به رسمیت میشناسند.
البته عرصه نظامی تنها عرصه کار بسیجی نیست ـ و فرمانده سپاه هم فرمودند ـ باید شکل حکمرانی را تغییر دهیم. مواردی را که بنده یادداشت کردم، غیر از اداره جنگ، بحث «بسیج سازندگی» است. بسیج سازندگی باز یک الگوی جدید در توسعه دادن و رشد کشور است.
ویژگی اصلی کار بسیجی این است که وقتی بسیجیها در جایی کار میکنند، مردم درگیر میشوند؛ در فرهنگ بسیجی، وقتی میخواهند برای یک روستا مثلاً آب بکشند، مردم درگیر قضیه میشوند و نمیگویند سازمان و اداره آمده، بلکه میگویند بچههای بسیج آمدهاند و ما کمک دهیم؛ و این ویژگی فرهنگ بسیج است.
گروههای جهادی که حرکت میکنند، این روحیه را دارند و این اتفاق را چیز کمی ندانیم؛ این «نرمافزار مدیریت» است. خیال میکنیم صرفاً بودجه و پول بوده و دست هر کسی میدادیم کار انجام میشد؛ این ۷۰۰ روستایی که آبرسانی شده است را اگر میبردیم در ساختار غیربسیجی، میبینیم که بیشتر از ۷۰ روستا نخواهد شد و باز گیر هستیم! و این نگاه باید شناسایی شود. الان دانشگاه ما باید پروژههای دوره دکتری رشتههایی مثل حکمرانی و علوم اجتماعی را روی این موضوع بگذارند که چطور است بسیج کاری را با بودجهای مشخص انجام داده و کیفیت کار را همه قبول دارند؛ اما همان کار با همان بودجه در سیستم اداری به جواب نمیرسد، در حالی که هر دو در کشور ما وجود دارند.
بنده جادهای را سراغ دارم که نزدیک به ده سال میخواستند بسازند و هر روز میگویند بودجه آمده است و انجام نمیشد؛ اما کار را به دست گروههای جهادی و بسیجی دادند و در ۴ ماه آماده و تحویل شد.
این مدل کار را میگویم بررسی کنید. همه بسیجیها عزیز هستند و ما برای تشکر ننشستهایم؛ آنها نیاز به تشکر ما ندارند و برای خدا کار کردهاند و مزدشان را میگیرند؛ اما این سبک کار را باید به رخ دنیا بکشیم که نگاه کنید چگونه است که اینهمه موفق میشود؟ اگر عزیزان دانشگاهی ما که تفکر بسیجی در بین خودشان هم هست ـ و بسیج دانشگاه داریم ـ بیایند این موضوعات را محور تحقیق علمی قرار دهند و به دنیا بگویند سبک کاری که ما داریم اینگونه جواب میدهد، من مطمئن هستم کارهای خیلی بزرگتری را میتوانیم به انجام برسانیم و جلوی آسیبپذیری حرکت بسیج را هم میگیریم؛ برای اینکه گاهی به ذهن برخی بسیجیان میآید که مدل اداره کار کنیم اما نباید برعکس شود.
سبک حکمرانی از اینجا باید به جای دیگر آموزش داده شود و اگر برعکس شود، گیر بروکراسی که دنیا گیرش هست و آسیب بزرگی که در تمدن اروپایی است میافتیم و نمیدانیم چه کار کنیم.
اگر قرار است بسیج در این زمینه کارهایی کند که دارد انجام میدهد، بنده میخواهم یک توقع هم از فرماندهی محترم، هم بسیجیهای عزیز و هم از خودم به عنوان بسیجی که در خدمت نیروهای بسیجی استان هستیم ـ و بنده نیز امضای شهید سلیمانی را دارم و به عنوان بسیجی برای من حکم امضا کرده است ـ داشته باشم؛ و خواهشم این است که اگر قرار است بسیجیوار پای کار بیاییم، در مواردی یکسری کار زمینمانده داریم که جز همین روحیه بسیج نمیتواند حلش کند. از بسیج دانشگاهی تا بسیج اقشار، همه بایستیم و ببینیم کار زمینمانده چیست و حرکت کنیم.
امسال در مجمع عمومی شورای فرهنگ عمومی استان، ما دو موضوع فرهنگی را به عنوان محور فعالیتهای فرهنگی سال قرار دادیم؛ یکی «انسجام اجتماعی» است که الان مورد تأکید رهبر است و در برش استانی نقشه مهندسی فرهنگی، ۶ سال پیش این موضوع را نوشتهایم و باید به آن توجه کنیم. یعنی رهبری در پیام خود مینویسند و ما مطیع آقا هستیم؛ ولی اگر همان شش سال پیش کار کرده بودیم، امروز کار رهبری راحتتر بود و هر جا کار زمین بماند، رهبر انقلاب باید به ما مرتب تذکر دهد. بعد از ۶ سال دوباره گفتیم و رهبری نیز فرموده و باید پای کار بیاییم.
نکته بعدی، «سبک زندگی اسلامی» است که باید فرهنگسازی شود و در شورای فرهنگ عمومی مصوب شده است؛ اما اینکه مصوب کنیم و در کاغذ بنویسیم، تغییری ایجاد نمیشود؛ بلکه میخواهیم آن را عملیاتی کنیم و غیر از روحیه بسیجی و بسیج، هیچکس نمیتواند آن را عملیاتی کند.
این نقطه ضعف است و بسیجی باید به میدان بیاید؛ در خصوص بحث سبک زندگی رهبر شهید انقلاب مرتب فرمودند که فکری کنید که مواجه با مشکلاتی هستیم. به عنوان مثال، در مسئله الگوی مصرف در سبک زندگی اسلامی، همه میدانیم با اسراف مخالفیم و از نظر اسلام تردیدی نیست و همه جناحها قبول دارند؛ اما چقدر داریم اسراف میکنیم؟ چقدر میتوانیم جلوی آن را بگیریم؟
عزیزان بسیجی، فرماندهان، نیروهای حوزههای بسیج و گروههای جهادی! بنده روز چهارشنبهای که گذشت، در یکی از دانشگاههای شیراز در جمع یک گروه از استادهای بسیجی نشسته بودم و بحثی شد؛ گفتند ما مطالعه علمی دقیق داریم که مصرف برق را میتوانیم ۱۵ درصد کم کنیم. چند نیروگاه نیاز است برای این ۱۵ درصد؟ استاد تمام رشته برق این سخن را گفته است که مطالعه شده و آمادگی داریم. ما برای تابستانی که بگذرانیم چه به سرمان آمد؟ بسیج در این زمینهها میتواند هماهنگکننده و تسریعکننده کار باشد.
ما در رابطه با گاز دو ماه هست صحبت میشود؛ از مدیر محترم گاز استان سؤال کنند جلسهای که برای بهینهسازی مصرف گاز و افزایش بهرهوری خدمت آنها بودیم، ۴ سال پیش بوده است؛ چون در نقشه مهندسی گفته شده و سبک زندگی اسلامی اینجور اسراف را نمیپذیرد، و حالا چقدر کار را عملیاتی کردهایم؟
با استاندار محترم و فرمانده سپاه استان گفتیم بودجه فرهنگی که در مجموعههای مختلف است، در این راستایی که میگوییم هزینه شود؛ و سؤال بنده این است که هیچ مجموعهای نیست که خرج فرهنگی نکند، از خود بپرسند در این راستا هزینه شده است؟ اگر هزینه شود، ما بیشتر نتیجه میگیریم.
چه کسی میتواند این موضوع را تبدیل به گفتمان عمومی کند؟ همین روحیه بسیجی و بچههای بسیجی پای کار بیایند و جزء برنامههای اصلی خود قرار دهند؛ و به ما خیلی کمک خواهد داد و ما امیدواریم با حمایت و کمک این عزیزان، برسیم به نقطهای که انشاءالله در سبک زندگی اسلامی هم بگویند فارس و شیراز حرفهای جدید زده که جاهای دیگر هم یاد بگیرند. از این کارها بسیج کم ندارد که در اینجا شروع شده و در ادامه کار در سطح ملی انجام شده است و باز هم میتوانیم از این کارها کنیم.
بنده خودم به عنوان یک بسیجی در خدمت همه عزیزان هستم و استدعا دارم بقیه نیز همراهی کنند. ما در همه ادارات بسیجیهایی داریم که دلسوز هستند و میخواهند کار کنند؛ و در همه اقشار، هدفگذاری واحدی در بحث فرهنگ داشته باشند و مسلماً تبدیل به گفتمان و مطالبه عمومی خواهد شد و نتیجهای که خواهیم گرفت، به نفع شهر و استانمان خواهد شد.
موارد دیگری هم بنده در این خصوص یادداشت کرده بودم که انشاءالله در طول هفتهی بسیج خدمت عزیزان خواهیم گفت و همه انشاءالله همکاری خواهند فرمود.
دیدگاهتان را بنویسید